Yeni yayınları e-posta olarak alabilirsiniz

6 Mart 2018 Salı

Reenkarnasyon ve tekamul


"Ölüm ne anlama gelir? Bizler neden ondan aşırı derecede korkmaktayız? Asyanın genelinde insanlar yeniden doğuma inanmaktadır. Bunda büyük bir umut vardır ve nedendir bilmem insanlar bunun hakkında konuşup yazıp durmaktadır. Yeniden doğum meselesine baktığınızda, o ne anlama gelir, tüm geçmişiniz, tüm sefaletiniz, tüm karmaşanız, şimdiki haliniz değil mi?"

Krishnamurti

Birleşmiş milletler raporuna göre bugüne kadar 110 milyar insanın doğup öldüğü saptanmış. Elbette ki bu bilgi yarı bilimsel olabilir çünkü, dünya üzerinde insanın varoluş süresinin yüzde 99’u için hiçbir demografik veri mevcut değildir. Şayet reenkarnasyon varsa, doğan bu fizik bedenlerin yanı sıra ruhların nüfusu da artıyor demektir. 1927’de 2 milyar olan Dünya nüfusu, 72 yılda üçe katlanarak 6 milyarı aşmış. 2050'de ise Dünya nüfusunun 12 milyar olacağı tahmin ediliyor.


O zaman şöyle bir sonuç çıkarılabilir; demek ki başka bir yerlerde bu ruhlardan daha çok var. Ya da ruhlar da kendi aralarında üreyip çoğalıyorlar. (: Ya da Shakespeare'in dediği gibi, "Cehennem boş; tüm şeytanlar burada." Yani insan formuna ve biyolojisine sahip her canlı insan ruhuna sahip değil.

Var oluşunun farkında olan insan ya da insanlar ilk ortaya çıktığından beri kaç kere doğup ölmüştür? hesaplamak lazım. (benim matematiğim zayıf. siz çözüverin) Bugün bir medyuma veya hipnoterapiste gitseniz mutlaka size geçmiş hayatınızda şuydunuz, buydunuz diyecektir. Ya da bunu hipnoz altındayken siz söyleyeceksiniz. (Burada Dolores Cannon'un regresyon hipnoterapisi deneyimlerini konu dışı tutuyorum) Pekiyi, bugün yaşayan herkesin reenkarne olması mümkün mü? Eski nüfusla şimdiyi mukayese edecek olursak mümkün değil tabii. O zaman biraz önce bahsettiğim yeni ruhların ortaya çıkışı söz konusu.

Bu mantıkla hareket edersek, tekamülün sadece bir ömürde başarılabilecek bir şey olduğunu düşünmüyorum. Arkadaşım Öznur, yıldız haritama baktığında benim çok çok eski bir ruh olduğumu ve defalarca bu dünyaya gelip gittiğimi söylemişti. (bok var gibi) (: Yani kimbilir ne ahlaksızlıklar yapmışımdır geçmiş yaşamlarımda. Hâlâ da tekamüle erememişim. Hadi diyelim erdim, ve diğerlerine yardımcı olmaya çalışıyorum. Haliyle binlerce yıl süren bu tekamüle erme hadisesi çok az insana nasip olacaktır. Ama öte yandan milyonlarca yeni ruh aramıza katılmakta ve onlar da tekamüle erme sürecine en başından başlayıp her türlü pisliği yapmaktadır gibi sanki. Yani milyar insan daha kendini bilmez iken, sınırlı sayıda ermiş dengeyi sağlayabilecek midir? Bilmiyorum, belkide sağlayabilecektir http://iyilestirici.blogspot.com.tr/p/siddet.html

Bazı kaynaklara göre daha üst boyutlardan bize yardım için gelen ruhlar mevcuttur. Bunlar sadece varlıklarıyla bile frekansımızı yükseltip, bizi geliştirmektedir. Ama bu durumda da nüfus yine artmaktadır. Ve zaten en temel sorun da nüfus artışı değil midir?

Bir çok insan nirvananın anlamının "hiçlik" olduğunu öğrendiğinde biraz hayal kırıklığına uğrar. Çünkü nirvanaya ulaşmak bir hiç olmak demektir. Ama ego bunu reddeder. Çünkü ego bir çeşit savunma mekanizmasıdır. Ve fiziki bir beden olarak var olmamızı sağlar. Ama belkide tam tersine bu fiziki bedende bizi esir tutan bir şeydir. O zaman bir de şöyle bakalım; egoyu yenip tekamüle ermek üçüncü boyuttan kurutulup başka üst boyutlara geçmek demektir. Yani saf bir enerji varlık ya da eterik bedene sahip olmak. Bu taktirde ermişin sadece kendisine faydası olacaktır. Çünkü bu boyutta olmayacaktır.

Bütün tartışmalarımız, kavgalarımız, sevgilerimiz ya da nefretlerimiz dualiteden kaynaklanır. İyilik kötülüğün tahtında oturur. Kızdığımız kötüler olmasa sevdiğimiz iyiler olabilir miydi? diye düşünmek lâzım. kanaatimce olurdu. Ama bu üçüncü boyutta olmazdı sanırım. Çünkü bu dünyada hepimiz madde bağımlısıyız. Nasıl bir matriksin içindeyiz bilmiyorum. Ama bu matriksten çıktığımızda kendimizi başka bir matriksin içinde bulmayacağımızın garantisi yok.

İlla ki dünyayı kurtarmamıza gerek yok. Hiç bir şey yapamasak bile dönen dolapların farkında olmak yetecektir. Ermiş olmak için meditasyondan önce, farmakoloji ne işe yarar, buğday, şeker, süt nedir, hazırgıdalar insana ne yapar, bankalar ne iş yapar, frekanslarla neler yapılabilir, hayvanları kesip yemeli miyiz? diye sorup, araştırıp, düşünüp biraz dersimize çalışsak, gelişim süresince çok daha etkili olacaktır sanırım.

Ölüm kavramı bize bir bitiş gibi aşılanmış, tedirgin edilmişiz. Ondan korkmaktayız. Eğer bir bitiş değil, yeni bir başlangıç olduğu bilinse, kimse şu an yaşadığı gibi yaşamaya devam etmez. Ölümün bir bitiş olmadığına inananlar için de dinler hazırlanmış, cennet - cehennem kavramı vs. Kısacası ölüm konusunda ufkunu genişletmek isteyenler için hazırda bekleyen güçlü tuzaklar var. Kimse ölümle birebir ilgilenmek istemediği için, dinler / inançlar gibi biçilmiş kaftanlar dikilmiş.

Ölüm aslında yoktur. Ölüm denilince akıllara yok olmak gelir. O kişininin artık var olmadığına inanılınır. herşeyin ufkunu sadece gözlerinin bakış açısı ile sınırlayan insan oğlunun maddeye alışmış zekası ile "ölü" bedenin, toprak altına gömüldükten sonra, herşeyin bittiğine inanır. Bir çok insan ölü bir bedenin karşısında durunca bile o bedenin öldüğüne inanmakta zorlanır,  ve ancak toprağa gömüldükten sonra inanır çoğunlukla. Bir yerlerde bir şekilde var olduğuna belki bir ihtimal verir. Ama fazla da kurcalamaz bu durumu. Çünkü bu durum insanın ufkuna sığmıyor. Oysa "ölü" sadece bedende ölmüştür, ya da vücudunu kaybetmiştir diyelim. Biyolojik zincir doğrultusunda akışa, harekete devam eder, çözülür, toprağa karışır. Bu da bir tekamül şeklidir. Bunu düşünmek bize itici gelir. Çünkü egomuz bizi o şekilde görmekten kaçınır. Mutlak gerçeğimizi inkar etmekte üstümüze yoktur. Aynı şekilde ruhlarda farklı şekillerde tekamüle devam eder.

Ruh dediğimiz kavramı belkide gereğinden fazla anlamlandırmışız. Yani kendi kafamızı kendimiz karıştırmışız. Düz bir mantık, ya da rasyonel bir zekaya aykırı gelir, oysa ruh aslında sürekli bilgi toplamaya devam eden, arayan, bir bilinçtir, saf bir bilinç. Bazen de büyük bir bilinç aynen bilgisayardaki büyük bir dosya gibi, bir yerlere aktarılmak ve sığmak için ziplenir.

Ruhların sayısı konusunda bire bir bir hesap yoktur. Yani bir insana bir ruh düşer gibi. Ruhlar grup şeklinde de var olup bölünebilirler. Ya da bir mineralden, bir taşa, bir bitkiye, bir hayvana, bir insana doğru tekamül edip ilk defa insan bedenine reankarne olan yeni ruhlarda var olabilir. Ya da büyük bir ruh grubuna ait olup dünyaya çokça inen ruhlarda vardır.

Egomuzun herşeyi sınırlamaya çalıştığı gibi, tekamülü de sınırlandırmak isteriz. Başlangıcı nerede, bitişi nerede, sınırsız bir enerjide tekamülün bir sınırı var olabilir mi? Tekamülün sınırsız olması yine işimize gelmez, çünkü dünyadaki yaşamı sevmiyoruz, sevmediğimiz için de bir an önce şu tekamülü bitirip nirvanaya ermek istiyoruz. Egomuz ise dualitedeki yaşam için bize verilen en iyi araçtır aslında. Ama onu doğru kullanmak yerine zirveye çıkarıp ondan başka birşeye hizmet etmeyen yine bizleriz. Maddeye bağımlıyız, ve antimaddeyi kabul etmekte zorlanırız. Sadece gözlerimizin gördüğüne inanırız. Oysa inanmakta bir tereddüttür! Farkındalık ve inanmak arasındaki farktır bu. Nefesimizin de bir rengi, dumanı, görüntüsü yok, (varsa bile, şu anki algılarımız yetersiz) fakat bize can verir.

Radyo ve interneti sağlayan frekansların da elle tutulur, gözle görünür bir görüntüsü yok. Fakat çatır çatır kullanıyoruz. Aşkın frekansını da göremeyiz. Ama aşık olduğumuzda acısını da, tatlısını da yaşar ve hissederiz. İnsanlara auradan, frekansdan, enerjiden bahsettiğimizde zaman zaman spirituel manyak damgasına mağruz kalırız. Sadece işimize geleni görmekten vazgeçmenin vakti geldi bence.

Dikkat ederseniz yazıda cevaptan çok soru var, ve yazdıklarımın hiç birine inanmıyorum. Çünkü bunların tamamı doğru ya da yanlış olduğundan emin olmadığım bilgiler. Sadece bilmeye, öğrenmeye çalışıyorum. Bu sebeple yazıda bazı çelişkiler bulmanız da mümkündür. “lan bu adam ne demek istemiş?” diye düşünebilirsiniz. Zaten amacım bir şey demek değil. Sadece soru sormak.  Bugüne kadar insanlar her şeye cevap verme peşinde. Ve insanlar veremedikleri cevaplar içinde ruhban sınıfına sığınıp, onların anlatımlarına inanmış. Buda der ki, “ışık kendi içinizdedir. Onu dışarıda aramayın.” Zaten Buda’nın insanlığa en büyük iyiliği ruhban sınıfını ortadan kaldırmak olmuştur.

Evrende o kadar çok bilgi var ki, bunları bu 3. Boyut varlığımızla anlamak pek mümkün görünmüyor. Ama anlayamıyoruz diye de kendimize anlayanlar bulmaktan vazgeçsek iyi olur. Çünkü sürekli aldatılıyoruz.

Cevabı olmasa bile sormaktan vazgeçmemeniz dileğiyle.


2 yorum:

  1. çok yararlı bir yazı insan düşünmeye sorgulamaya yönelten yazı hakan abi ayçicek yağı üzerinde düşüncen nedir normal kaşıkla zeytinyağı içiyorum ama yemeklerdede biraz ayçicek kullanıyoruz düşüncen nedir

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Yorumunuz için teşekkür ederim.

      İçerisinde bulunan doymamış yağ oranının fazlalığı nedeniyle insan sağlığı için faydalı değildir. Bu konuda çok fazla detaya girmek istemiyorum. Çünkü internette zaten bu konularla ilgili birçok bilgi mevcut. Bana göre en sağlıklı yağlar hindistancevizi yağı ve zeytin yağıdır. Ben bu ikisi dışında bazen tereyağı da kullanıyorum. En temelde sağlıksız olan durum, bir gıdayı çok fazla işlemden geçirmektir. Bu konuyla alakalı yine blogda yer alan "En sağlıklı yemek tarifi" adlı makaleye bakabilirsiniz.

      Sil